Wiosenny spacer ze Słonimskim

Wiosenny spacer ze Słonimskim

Miała być wiosna

Miały być słońce i nadzieja

Wielkie plany do spełnienia

Śnieg zasypał szczelnie sumienia

Stoję bez płaszcza Konrada

Zupełnie jak Clint Eastwood

Tuż przed południem

(Zupełnie mroźnym

Typowo polskim

Południem)

W szerokim nad wyraz rozkroku

Bez choćby nawet narzutki z reserved

Nigdy bardziej nie czułem

Że zostałem sam

Z poczuciem niespełnienia

Zadziorem paznokcia

Nie do wygryzienia

~~ Mateusz Wróbel

Niedostarczony telegram

Niedostarczony telegram

Dlaczego patrzysz w nic jak gdyby nic już nie miało się stać

Dlaczego ty i ja to jedynie suma dwóch

Niemogących znaleźć wspólnego mianownika

Samotności

Namiętności

Którym przyszło w całej rozpaczy tego świata na ziemię spaść

Tli się w moich myślach jeszcze numer telefonu

Milczy cisza

Milczy też przez ciebie we mnie

I dokąd to nas zaniosą wspólne choć tak osobne wędrówki

Do granic tożsamości

Kosmosu którego sąsiedztwa przepaści strzegą miriady snów

Nigdy niewypowiedzianych słów i potworny apetyt

Na nieżycie

Teraz to jest twoja chwila

Te kilka minut z którymi możesz zrobić to tylko co zechcesz

Choć oboje dobrze wiemy że to nie dla ciebie

Tobie przecież smutek

Westchnienie

W ciemny dzień cichy deszcz

Przeglądanie nie swoich zdjęć sprzed lat

Kiedy było łatwiej

Piękniej

Z większą dozą emocji

Bez nieistotnych zmartwień

Których tobie przyszło zostać matką

~~ Mateusz Wróbel

Wiersz znaleziony w dzienniku szkolnym

Wiersz znaleziony w dzienniku szkolnym

Jeśli koniecznie chcesz wiedzieć to się starzeję

I nie ma już czasu na łzy i pot

Być może to co powiem to będzie śmieszne

Jak śmieszny jest nasz wszystkich los

Lecz póki co to wcale nie chcę

Mówić wielkich słów lub gmerać dłońmi

W rynsztoku przykładów

Chcę szklaneczkę alkoholu

I obserwować kolejkę tych

Którym złudzeń życia nie dość jest jeszcze

Jeszcze mnie stać na ironię (zarabiam dwa dwieście)

Jeszcze mnie stać

Mateusz "MrCrowley" Wróbel

Dzięki bogu nie wszedłem tym wierszem w politykę

Dzięki bogu nie wszedłem tym wierszem w politykę

Nie można się wciąż oszukiwać

Ironia i groteska to przywilej demokracji

Nadszedł czas by wrócić do starych poczciwych baśni

Gdzie bohaterowie są

Albo na wskroś źli

Albo na wskroś dobrzy

Po co?

Choćby po to by nikt nie wpierał nam

Że białe jest czarne a czarne jest białe

Bo to przecież niezdrowo tak jest

Coraz częściej mówią że Smok nie śpi

Póki co czai się z daleka i

Szykuje ustawy

Pracuje nocą

Wyczekuje z obawą śmiałka

Co kotów Prezesa się nie lęka

O niego – boże głuchy – cały lud błaga

A co poniektórzy z uchem przy ziemi

Coraz mniej pokornie czekają

Z pięściami jak zęby zaciśniętymi

~~ Mateusz Wróbel