Dzięki bogu nie wszedłem tym wierszem w politykę

Dzięki bogu nie wszedłem tym wierszem w politykę

Nie można się wciąż oszukiwać

Ironia i groteska to przywilej demokracji

Nadszedł czas by wrócić do starych poczciwych baśni

Gdzie bohaterowie są

Albo na wskroś źli

Albo na wskroś dobrzy

Po co?

Choćby po to by nikt nie wpierał nam

Że białe jest czarne a czarne jest białe

Bo to przecież niezdrowo tak jest

Coraz częściej mówią że Smok nie śpi

Póki co czai się z daleka i

Szykuje ustawy

Pracuje nocą

Wyczekuje z obawą śmiałka

Co kotów Prezesa się nie lęka

O niego – boże głuchy – cały lud błaga

A co poniektórzy z uchem przy ziemi

Coraz mniej pokornie czekają

Z pięściami jak zęby zaciśniętymi

~~ Mateusz Wróbel

Wiersz węglem napisany na ścianie klasztoru Bazylianów w Wilnie

Wiersz węglem napisany na ścianie  klasztoru Bazylianów w Wilnie

Wyciągnąć pistolet

I długo strzelać

W biały dzień

Lepiej widać krew

Sens? Nie wiem

To nie metafora

Odbierz to doraźnie

I nie bój się

Sen to póki co

Choć piękny sen

~~Mateusz Wróbel

Podyktowany przez kogoś wiersz

Podyktowany przez kogoś wiersz

Teraz spójrz na mnie i niech przemówią twoje oczy

Obojczyk roznieca niewidoczny nikomu ogień

Chcesz? Pokażę ci dokąd spaceruję gdy mnie nie ma.

Ostrzegam. Tam nic nie rzuca cienia choćby w sercu był

Listny jesienny dzień. Chcesz? Ostrzegam.

~~ Mateusz Wróbel

Pierwsza próba przywołania cienia

Pierwsza próba przywołania cienia

Sądziłem że odnajdę odpowiedzi

Na wszystkie nurtujące mnie pytania

Zdarłem w tym celu podeszwy butów

Na niejednej ludzkiej skórze

Wieczorami rozmawiam ze snem

Choć coraz krótsze są i mniej wymagające.

Utkwiłem wzrok w źrenicy studni

Którą pokazał mi na granicy lasu mój dziadek

Czasami – w takie dni jak ten – wydaje mi się

Że ona we mnie patrzy

Nie ja weń.

~~ Mateusz Wróbel