Jonasz, 20:20

Jonasz, 20:20

Musi być gdzieś granica.

Nie można bez końca iść przecież przed siebie.

Idę choć dojść donikąd nie mogę.

Płynę choć by utonąć wciąż brakuje sił.

Chwilami jednak gdy nie tylko we mnie jest ciemno

I kiedy błyskawice nie tylko bólu rozłupują niebo

Zatrzymuję się. Dryfuję w ciszy

Nasłuchując morskiego potwora.

Niewygoda myśli wylizuje w mrokach mnie

Nieprzeciętną perłę. To musi się udać.

Prawda?

- Yhm – ozwał się głos. Od wielu lat cisza.

W ciszy tej zawieszony trwam.

~~ Mateusz Wróbel

Carpe...

Carpe...

Dzisiejszej nocy obserwowałem młodość

Niemłodymi już przecież oczyma

Coś poruszyło się wewnątrz

Coś dało o sobie znać

Bukowski nazywa to niebieskim ptakiem

Ja z trudem znajduję dla tego imię

Chciałbym móc okłamać siebie że się mylę

Ból nad ranem

Rzeka płynie

Płynie dalej

Nieubłaganie

~~ Mateusz "MrCrowley" Wróbel

Karlenie

Karlenie

Coraz dłuższe są chwile namysłu

Teraz zaczynam liczyć kroki

Metronom ostatnich dni

Dawny jęk wiolonczeli

Zagłusza dwutakt stóp

Nieprzyjemne sygnały domofonu

Skrzypiące drzwi – skrzypiące spojrzenia

Pragnę siebie który utonął w Dawniej

Usuwam się bezgłośnie w ciszy

Po dwóch metrach pozostała samotna wyspa

Z parą siwych włosów

Zachodząca słońcem ostatnim

Nad beznadziejnym horyzontem biurka

~~ Mateusz Wróbel

Meandrowanie

Meandrowanie

Zatraciłem w sobie dar

Rozmowy ze zmarłymi

Niewiele słów w sobie mam

Niewiele już we mnie człowieka

Tym mniej jeszcze poety

Jedynych przyjaciół jakich miałem

Zamknąłem w jedynej książce

Jaką pozostawiłem po sobie w dziesiątkach kopii

Po biurkach otyłych wydawców redaktorów

Reszta? Kalekie charakterystyki

Oczekują kolejnych rozdziałów

Poza tym już się w to nie bawię

Nie łudzę – śmierć przyszła szybciej niż myślałem

~~ Mateusz "MrCrowley" Wróbel