Najtańsze wieszaki na myśli wyniosłe

Stoję w nicości nie bardzo liryczny.

Nad sobą mam miliard lampeczek kosmicznych.

Jak płatki kokosu w smolistej zupie.

I każda inna. I w innej grupie.

Jak głupie krowy wiszą na niebie.

I każdy w nich szuka sensu dla siebie.

Lecz one sobie.

Tak wiszą na dnie.

I tylko czasem jak jakaś spadnie
to zdaje się komuś, że spada dla niego.

Lecz ona spada dla kogoś innego.


L.J. Grafoman

W Hipnozie

W Hipnozie

Półblask

Nieczytelne ruchy rąk

Czarny blat

Szklaneczka pustym wzrokiem

Rybim okiem wypatruje mnie

Bezmyślnie siedzę

Rozglądam się

Coraz cieplej

Przedśmiertna poprawa

Humoru

Uśmiech niewyraźny posyłam do siebie

W lustrze – jednak

Teraz spadam upadam – wypadam z gry

Złudzeń

Cisza coraz ciszej

Oni chodzą patrzą hałas robią

Płynę przez szklanej rzeczywistości przestrzeń

~~mrcrowley

Nieromantyczna improwizacja cz. II

Nieromantyczna improwizacja cz. II

„Gdy lampa gaśnie, kiedy pieśń piastunek ścicha,

Kiedy się małe dziecko z kołyski uśmiecha,

Ma sen całego życia... A gdy tak przemarzą,

Dzieci na świat nieznany smutną patrzą twarzą,

I bladem przerażają czołem od powicia;

Smutne pomiędzy ludźmi — bo miały sen życia.”

/J. Słowacki Godzina myśli/

Dobrze już dobrze wciąż bliżej ciemności

Choć oczy jeszcze młodością się skrzą

I każą myśleć co dalej i dalej

Moje już teraz widzą kasandrzanym wzrokiem

To co niechybnie w dali wyczekuje nas

Patrząc na nasze dwudziestoletnie dłonie

Nasze w moim mniemaniu starcze i letnie dłonie

Odczuwam w świątyni piersi kaleką żałobę

Niemą – usta jej pełne po krtań trwogi

Zaciskam szczęki żuchwą silną miażdżę zęby trzonowe

Twarze w moim śnie mieliście czarne

Mieliśmy je przecież wszyscy razem

A w świetle oczodołów niby pustych – gwiazdy

Całe spływały po wątłych policzkach galaktyki

Palce stóp zaś sine i brudne z wysiłkiem wyraźnym wbite w ziemię

Spójrzcie jak łzy leję ciemne matowe

Nasze życie już od narodzin przegrane stracone

A jednak nadano nam na chrzcie drugie

Niewykluczone że ważniejsze od pierwszego imię

Tego świętego męczennika który wtacza głaz krzyża daremnie

Na czaszki naszego śmiertelnego ojca sklepienie

Było to dawniej Syzyfusa imię

Dziś brzmi w ustach ludu – ty Skurwysynie

Milkną w tej chwili usta Sybilli

Usta horyzontu miasta

Cicho drżące

Nic niemogące

Patrzące w letargu w niechciane jutro

(20.08.2012)

Poświęcam horyzontalnym

~~mrcrowley

Gdy jasność przeciera noc cierpką jak kawa

Gdy jasność przeciera noc cierpką jak kawa 
I gwiazdy znikają straszliwie,
Wracają z wesela upiory garbate
naprute wódeczką i winem.


Krok.         - noga pamięta,



         bach!           - zapomniała


Grunt, że tylko siniaczek.

Grunt, że się nie złamała.


Wymięte koszule! Rozpięte spodnie!
(Krrrrrawaty w kieszeniach.)
Bo tak jest swobodnie.

Zapach, zapach, zapach.
zapachniało domem.
Zapadła decyzja.
W tamtą idą stronę.
Krok za krokiem, but, but, korzeń.
Fantastycznie się oddycha na królewskim dworze.
Bo świat jest wykwintny, a upiory - pany.
Każdy upiór jakby z drzewa wystrugany.
Balony wiszą na drzewach. A drzewa wiszą na ziemi. Ziemia wisi w kosmosie. A kosmos wśród cieni.
Świat zaczyna pulsować.
Kręcić zaczyna się głowa.
Wyrwał się, urwał, trzask, silnik zwierzęcy.
Trzęsą się trzęsą się, trzęsą się ręce.
Karuzela stop!

Karuzela start!
Jeden obrót, drugi obrót, trzeci obrót, czwarty.
Ziemia, kawa, pyłki, gwiazdy, jądra, fusy, kwarki.

Gdy w słodyczy ciepłej kogut pióra suszy
Stary opat po śniadaniu spaceruje w głuszy
Ciiiii  ....
.....
Rześko bije dzwon.
(A upiory w swoich łóżkach najwykwintniej śpią.)


L.J. Grafoman