Wciąż i wciąż o tym samym

Wciąż i wciąż o tym samym

Cudem uciekłem

Pomarańczowym źrenicom latarni

Wojna wciąż trwa choć szum drzew

Zdaje się mówić inaczej

Gwiazdy są

Czarna ropa ulic przylgnęła do miasta

Już nie widać spod niej krwi sączącej się

Z obdartych z tynku twarzy blokowisk

Tylko zęby okien tlące się

Niekiedy skrzące tym samym poblaskiem telewizorów

Masa żyje

Schroniwszy się w ciemnej niszy lasu

Na miarę tego cmentarza

Nasłuchuję szeptu liści

Zakrztusiłem się – wyplułem gram kurzu i zeszłoroczny liść

Wciąż naiwnie wierzę

Że nadejdzie świeży świt

Rankiem obok moich śladów stóp

Znalazłem kiełkujące nasiono

Przygniecione niedopałkiem papierosa

~~mrcrowley

Pierwszy atak robali

Pierwszy atak robali

Co nocy, w mieszkania ogromne sale

ze swych kryjówek wyłażą robale

Przy czarnych panelach cichutkie stukanie

tąpnięcia rozbudza i trzęsie posłaniem

I cisza.

Robactwo uciekło?

W ciemności bulgot i jęki.

Jakby malutkie pękały bąbelki.

Wypadły robale spod przerwy w podłodze

I mkną po schłodzonej błyszczącej się drodze

Ogromną charyzmą kończynek włochatych

Przewodzi im pająk - nabrzmiały, kosmaty.

Tam wlezą, tu wpełzną, obliżą, zmacają,

Wypiją, rozszarpią, i pożrą!

Przystają!

Są pod wrażeniem ogromu swych cieni.

Zanika snop światła z pylistej przestrzeni.

I z kunsztem scenicznym wychodzą na łóżko

Twarz szorstką obłażą i szarpią poduszką

Stanęły nad studnią – słuchają oddechu.

Nurkują przez usta w chrapiącym człowieku.

Chcą język mu wyrwać, odkroić, wykręcić

Lecz dziś rezygnują. I wrócą po śmierci.

L.J. Grafoman

Fotografia

Fotografia

Patrzymy sobie delikatnie w oczy
Patrzymy choć ty już od pokoleń
Ja ledwo szept kładącej się w nieskończoność
Pomarańczowej fali
W odmęt gasnącego słońca
Schodzimy tam razem choć to nie te same skronie
Dłonie słowa już nie do odtworzenia
I powiedz mi papierowymi ustami
Pełnymi historii równie bezsensownych jak moja
W czyje wrosną wargi moje już nie bezosobowe
Jak nie w rozpaczliwą czerń biegnącego w wieczór jutra
Powiedz mi bezgłośnie dokąd wrócą stopy
Niechciane przez piekło ani jesień życia

Patrzymy sobie delikatnie w oczy
Patrzymy choć ty już od pokoleń
Na fotografii nieba jesteś
Spoglądając na mnie wpatrzonymi w nicość oczami
Jesteś?

~~mrcrowley

Paranoja

Czy z dumą
rzec mogę: tu byłam
Skoro inna
 Cię wcześniej zdobyła?

Czy rada
mogę dodać: on mój cały
Skoro inne
przy Tobie już spały?

Czy że z Tobą pierwsza
cieszyć się mogę
Skoro inne
 też przeszły tę drogę?

Czy przeżyć muszę
tę złą paranoję
Skoro me serce
I tak jest już Twoje...

                                                                 ~~podła