Carpe...

Carpe...

Dzisiejszej nocy obserwowałem młodość

Niemłodymi już przecież oczyma

Coś poruszyło się wewnątrz

Coś dało o sobie znać

Bukowski nazywa to niebieskim ptakiem

Ja z trudem znajduję dla tego imię

Chciałbym móc okłamać siebie że się mylę

Ból nad ranem

Rzeka płynie

Płynie dalej

Nieubłaganie

~~ Mateusz "MrCrowley" Wróbel

Karlenie

Karlenie

Coraz dłuższe są chwile namysłu

Teraz zaczynam liczyć kroki

Metronom ostatnich dni

Dawny jęk wiolonczeli

Zagłusza dwutakt stóp

Nieprzyjemne sygnały domofonu

Skrzypiące drzwi – skrzypiące spojrzenia

Pragnę siebie który utonął w Dawniej

Usuwam się bezgłośnie w ciszy

Po dwóch metrach pozostała samotna wyspa

Z parą siwych włosów

Zachodząca słońcem ostatnim

Nad beznadziejnym horyzontem biurka

~~ Mateusz Wróbel

Meandrowanie

Meandrowanie

Zatraciłem w sobie dar

Rozmowy ze zmarłymi

Niewiele słów w sobie mam

Niewiele już we mnie człowieka

Tym mniej jeszcze poety

Jedynych przyjaciół jakich miałem

Zamknąłem w jedynej książce

Jaką pozostawiłem po sobie w dziesiątkach kopii

Po biurkach otyłych wydawców redaktorów

Reszta? Kalekie charakterystyki

Oczekują kolejnych rozdziałów

Poza tym już się w to nie bawię

Nie łudzę – śmierć przyszła szybciej niż myślałem

~~ Mateusz "MrCrowley" Wróbel

Rozmawiając z Burroughsem

Rozmawiając z Burroughsem

Całe noce nawołuję

Nie ma echa

Rybie usta

Doskonale naśladują ciszę

W porę wyzbyłem się istnienia

Wstępując w bramę zakładów mięsnych

Pod nożem oddychają pajęczaste żołądki

Kurczą się w moich trzewiach

Spojrzałem w końcu prawdzie w oczy

Nosiła szkła kontaktowe

Nie mam już nic więcej do powiedzenia

~~Mateusz "MrCrowley" Wróbel