Fantazmaty

Fantazmaty

             Kamilowi Pietrzykowi poświęcam
 

Zobaczyłem dziś Kamila Pietrzyka

W szarym prochowcu na korytarzu

Uniwersytetu

Wyglądał on bez przesady jak Bogart

Jak Ricky ze łzawej i czarno-białej

Casablanki

Jak zawsze niezawodnie z piękną kobietą

Z pulpitu monitora zęby lśniące białe

Szczerząc do mnie

Zauważył mnie – skinął znacząco głową

Gdy wychodziłem odwróciłem się

By sprawdzić czy wciąż na twarzy ma

Ten swój papierowy uśmiech

~~ MrCrowley

Wiadomość w szklance

Wiadomość w szklance


To tutaj
gdzie sen wolne stawia kroki
prosząc by wytchnienia zaznał smak
pisząc śmierć na łóżko ścieka farba
z tych sufitów których imię nosi strach

i cisza
rozchodzi się po kątach
w środku zaś schizofreniczny pies
on woła tak aż spadną wszystkie lampy
byś nie mógł dłużej biec
i w ciemność wpadł wśród której tylko
łóżka wąski ślad

więc sięgasz nadgarstkiem ruchem dłoni
tłuczesz szkło zostawiasz ślady
rozpinasz koszulę układasz dokładnie
ostatnim gestem tchnieniem zasłaniasz sobie usta


donki chote

Deizm

Deizm

Więc nadeszła ta pora w którą dotychczas uwierzyć nie chciałem

A o którą co wieczór od tak dawna na klęczkach mozolnie błagałem

I we krwi własnego wnętrza tak wzburzonej po bezkres szyi wodzie

Tonąłem mając tylko siebie swoje dłonie skronie i język na przeszkodzie

Więc nadeszła ta pora w którą dotychczas uwierzyć nie chciałem

Że stóp swoich oderwać nie mogę więc też i kroku postawić kolejnego

Spodziewać się jest kpiną a tu w głowie bieg biegnie jak krzyk

Co struną swego cierpienia rozrywa najbardziej majestatyczne góry ziemi

Stoję przy oknie z bólem klatki piersiowej

Stoję a świat za nim w deszczu płonie

Przykładam do betonu skronie

I zdaje się być cieplejszy niż twoje dłonie

~~mrcrowley

sączy się ciemność smolistym krwotokiem

i znów

noc przypływa

na łódce Charona

delikatnie słyszę uderzenia wiosła

i zimne myśli lgną do górnego płata mózgu

lodowy okład smutku

jestem dwa wdechy do tyłu

i trzy drinki do przodu

smoła wypełnia pokój

wpływa do wszystkich szklanek, pomieszczeń, głów

nim będzie za późno

wyskocz ze mną

przez okno

lub

zamknij je z hukiem

miażdżąc palce złudzeń

tak głośno

żeby spadły z nieba wszystkie latawce

L.J. Grafoman