Prośba o pomoc w wyborze logo

Drodzy Oglądacze! 

Horyzontalni w składzie Donki Chote, L. J. Grafoman, MrCrowley uprzejmie proszą Was o pomoc w rozstrzygnięciu konkursu na nowe logo grupy poetyckiej "Horyzont"! 

Spośród mnóstwa nadesłanych prac wybraliśmy dwa logotypy, które wydają się nam najciekawsze. 

Jako, że nowy symbol Horyzontalnych ma się przede wszystkim Wam podobać, prosimy byście wybrali grafikę, która najbardziej przypada Wam do gustu. 

Głosować można na blogu poprzez kliknięcie "vanitas vanitatum et omnia vanitas" dla logo nr 1 (aut. Dorota Mazur) oraz zaznaczając "świetne" dla propozycji nr 2 (aut. Łukasz Pallado). 

Możliwe jest również głosowanie na Facebooku podając w komentarzu numer logotypu!

Z góry dziękujemy. Prosimy o wysoką frekwencję.

 

~~ Horyzontalni

Refleksja z omyłką w tle

Refleksja z omyłką w tle

W końcu ktoś uległ percepcji

Cicha kurwa pod nosem

Jedzie tramwajem na wprost

W mylną przestrzeń

Jednak końca dziś świata nie będzie

Wszystko jak należy – po staremu

Przędę w dłoniach włóczkę swetra

Ateistyczny różaniec

[26.03.2013, linia 16]

~~mrcrowley

Kosmos

Nocy nieletniej ze strachu drgającej czterdzieści obrotów wszechświata wstecz

pomiędzy Orionem a Czarnym Słońcem gdy snułem za sobą planet sieć

zderzyłem się z kulą rzuconą przez Boga torpedą smutku ognia i łez

zmrożoną miłością do stworów cielistych mylących pojęcia „człowiek” i „pies”

rozwarłem swe usta, połknąłem kometę i krzyk w sobie boski zdusiłem

spojrzałem na morza i morskie odbicie nazwało mnie skurwysynem.

A bujne wzory najmodniejszych twarzy zdawały się wciekać jak woda w ziemię

wszystkie idee ludzkie poznałem, cmentarze, muzea, klatki, przestrzenie

samotność głęboką i głuchą jak studnie co uschły zmiażdżone pędzlem

smutnego Boga na smutnym płótnie co wcisnął w paletę swe serce

i stałem się ludzki.

I chłodny. I czujny. I palce miałem z porcelany.

A w ustach szmaragd krzyku prawdy i wiary.

Chamy najgłupsze, idioci i durnie, pedały stuknięte, poczwary i trutnie

Kretyni niemyci, menele, turyści, trupy, modelki, fałszywi artyści

beztalencia stęchłe karmione nadzieją na szansę, schronienie przed wielką zawieją

karmione obrazem wieczności zielonej, potwory w ten obraz fałszu wtopione

jesteśmy przegrani.

To wszystko jest mózgiem. Twoim. Moim.

Tej dziewczynki, która sprawia wrażenie, że mózgu nie ma.

Chłopca, który będzie drwić z tego wiersza.

Kogoś, kto właśnie przeczytał te 22 wersy.

Przegrzewamy się. Umrzemy. Zgnijemy w grobie.

I tak samo jak my umrze świat.

Najpierw w nas.

A potem sam w sobie.

L.J. Grafoman

Nieoczywiste

Nieoczywiste

O czym będzie ta historia tym razem

Sam jeszcze nie wiem choć długopis tak

Już drży i gryzie szorstką kartkę

(Pisanie – skreślanie – pisanie – czytanie)

Będzie to historia o pustym i płytkim niebie

O niekończącej się teraźniejszości dnia jednego

Próbie nazwania siebie bez pomocy alfabetu

(…)

~~ mrcrowley