Gdy głosów słyszę tysiące cz.2

„Gdy głosów słyszę tysiące cz.2”

Wyją wyjące
dyszą i sapią
głosów tysiące
historie nieopowiedziane
niezrozumiałe
zamiast snu
bajki
tysiąca i jednej śmierci
spuentowane dzikim szmerem
języka nocy
Chodź
opowiem Ci bajeczkę
o nocy bez snu
krwistych plamach na pościeli
i nadgryzionej skórze na nadgarstkach
w noce takie jak ta
czuję się jak Chrystus
otwierający umysł
jak niebo dla przerażonych
zaglądam głęboko
i nic
strach tylko wyczuwam
i napięcie przedśmiertne
choć oddziela mnie jeszcze
żal za tych co wyją nocami
w mej głowie
tak mi przykro, że nie jestem Chrystusem
może gdybym był
miałbym więcej sił na bycie wśród żywych
błagam o sen

donki chote

Gdy głosów słyszę tysiące cz.1

„Gdy głosów słyszę tysiące cz.1”

Gdy mrok słania kurz
w letargu setek dusz
coś dyszy pod czachą
w pokoju pełnym ciszy
i słyszę te głosy
jak głosy umarłych
jak ognie piekielne
i wycia upartych
co zasnąć nie mogą
jak ja
bo dzwony im dzwonią
za  życia w nie bili
w tej głuszy okropnej
paskudnej i krwistej
nie ma spokoju
noc wypala blizny
krzyki opętanych
słyszę tysiące
coś gardła im zdziera
w melodii kojącej
uszy zbawiciela
co zasnąć nie umiał
bo w głębi istnienia
mózg zaczął wyć z bólu

donki chote

Przełom

Przełom

Śnieg zasypał całe miasto

Schizma nadeszła

Jest godzina 20:58

Świat o tej porze roku

O tej porze dnia zdaje się być

Prostszy wyraźniejszy:

C           b

       i           Z

                 a         A

          R            ł

    N           y

           O

I nawet jest lżej

Bo nieba nie ma

  ga również

I powiem że lżej

Jest godzina 20:58

Schizma nadeszła

Śnieg zasypał całe miasto

~~mrcrowley

tego nie powiedział Alkohol

tego nie powiedział Alkohol

rozdwojony jestem gdy wieczorem

raczej środkiem nocy wracam środkiem

drogi – nocy – niemocy – zbyt czuły

na dramatyczny spektakl mnie gdzie

kurtyna nie kończy sztuki a bardziej zaczyna

i wrócę prędzej czy później i zobaczę siebie

obnażę siebie w suchym lustrze przedpokoju

i rozdwoję – roztroję – rozpotwornię się w sobie

przed sobą w głowie wielogłowa mątwa

moja klątwa podwodna wszechobecna nawet na dnie

wanny – mantra

chronię się pod sklepieniem czaszki – skroni

i mówię palcami na szybie że boli

a łóżko rozumie rozumie. Nie – nic rozumie

geometrycznie rozmnażam się w sobie

aż miejsca na mnie we mnie brakuje

już zapomniałem od miesiąca czym jest oddech

a psuję się od dłoni – nie jak ryba – niestety

bo wszelkie dobro od niemych pochodzi i głuchych

tak pisał pewien poeta a ja piszę na lustrze tłuste wyrazy

wykarmione ludzkim ojcowskim mięsem

patrzeć tylko jak mnie ogryzą rozgryzą zagryzą

i szepną szeptem do cichej kości:

nie ma miłości

~~mrcrowley