-

Błyszczę

bo Jestem zajebisty

a Moje słowa to zagadki

i miotam je jak bomby !

Słyszę

bomby tłukące ulice

świsty

tłukące mózgi

rozwalające ściany

naczyńka, przewody

niszczące wasze marne życia

trzęsące się, dorosłe, pokraczne płody !

Stapiam

stal samym spojrzeniem

językiem wycinam okręgi w murach

kiedy piszę

wraz ze stołem

trzęsie się literatura !

Grzmią i huczą Moje myśli

w waszych głowach

Moje wielkie, Moje złote

Moje piękne słowa !

Moje piękne i potworne

najostrzejsze lustra

odcinają tłuszcz od krzeseł

odczyniają nowe gusła !

I wycinam

zgniłe tkanki

wszystko co martwe wycinam

zostaje tylko prawda spod oczu

rodzi się Chwila !

Najlepsza dla świata Chwila !

(Horyzontalnym) 

L.J. Grafoman

Szeptem

szeptem rozkazuj falom grzmieć w brzegi

szeptem planety przesuwaj

szum tak cichutko (cichutko bardzo)

szumy zamieniaj w słowa

szumy jak puder cukrowy

szumy jak mgła deszczowa

szumy tak ciepłe i miękkie

spokojne oddechy w głowach

niech czaszka wybuchnie

i szumy wypuści

niech zwolni napięte mięśnie

niech sobie ten głuchy kosmos posłucha

jak winno brzmieć ludzkie szczęście

L.J. Grafoman

Przy parapecie

Przy parapecie

Na brudnej kartce nieba

Rysuję pękate brzuchy chmur

Ciemniejące granitową myślą

Zarysy podniebnych skał

Ptaki płowe trupio ruchome

Zaznaczam paznokcia rylcem

I w usta ich kościste co z chłodu dygoczą

Wkładam niechciany okruch chleba

Siedząc bezgłośnie naśladuję ich ruchy

Na szybie ślady warg i linii papilarnych

Ciężki palec wkładam do ust

Śliną rysuję nagie na niebie ciało

Ścieka spływa rozmywa się

Błądzi w labiryncie odcisków

Rozszczepionych skroni 

~~mrcrowley

Samotność

Samotność

I – chwiejność
Ziemia na powiekach
sypki nektar czasu
myślom daje upust dziki szelest wód
szum i drganie stóp

II – pierwsze usuwanie
Wytrzepałem się spod gruzów
w których zostawiłem
tylko resztki wspomnień
zapomnianych dusz
tam na wieczność już

III – ćwierć
Atramentem zlane
czoło w szkle
czarna kreska na języku
kształty powiek
liczba dłoni dwie i pół
odkopują wieczny dół

IV – bezdech
Żar zapałki rozpala dym
zbyt gęsty by wypuścić go z ust
zbyt duszący by łapać oddech

V – napięcie, drugie usuwanie
Nazywając myśli
rżnę, rżnę zaciekle
brutalnie i bez zabezpieczeń
wydalam co zbędne
koło błędne

VI
Wypada część
fragment powieki
ciała element
zamknięty na wieki
element ciasny
czernią pokryty
zapada w otchłań
synesis zużyty

~~donki chote