Kierunek: Plac Miarki

Kierunek: Plac Miarki

W tramwaju ludzie śmierdzą

Śmierdzą ich słowa i spojrzenia

Głaszczą powiekami powietrze głaszczą

Rozmazują przykrą rzeczywistość

Zgrzyta tramwaj wraz z zębami

I trzeszczą barierki – kości szczęki

Liczę z wolna sekundy coraz wolniejsze

Choć tak ich wiele do końca udręki

Dedykuję Donki Chote'owi, poecie, który równie pesymistycznie patrzy na otaczający mnie świat.

~~mrcrowley

Psy, rasa: człowiek (czyli wiersz nie o tym, że Boga nie ma !)

Psy, rasa: człowiek (czyli wiersz nie o tym, że Boga nie ma !)

Biegną zaciekle psy śmiertelne
bez przyczyny, bez smyczy, bez pana
nie ma Pana

Psy z natury są wierne
lecz też gonią <bez przyczyny> ogony, nie pana
nie ma Pana

Wyją też do księżyca, niebu wierne
i wołają siebie wzajemnie i pana
lecz nie ma Pana



donki chote

Coraz mniej czasu tracimy na sen

Coraz mniej czasu tracimy na sen

Ścigam piersi wszechwidzącym

Pryzmatem rozporka wzrokiem

Bieleją wśród śniegu ciała

Zrywam białe grona grzechu

Omdlała zapachem krwi zaczekaj

Piłą marzeń uwolnię twój orgazm

A kołyskę ud skosztuję opuchłym językiem

Skora do ciszy jest ta mgła wśród burzy

Zmysłów których wszechwielka broni tama

Która kością mą w biel bić nie pozwala

Lecz już wkrótce ja i ty tam gdzie pod sufit

Wędrują nieprzytomne oczy

Krew to moich skroni pulsuje w lędźwi kołowrotach

I pędzi wciąż pędzi machinę okrutną

Wtem spazm nawiedził orchideę twarzy

Czas spłynął łzą ołowianą w dół po pośladkach

Sen niech się przyśni nam słony

Sen dla powiek tak lepki

~~mrcrowley 

Nieromantyczna improwizacja z 31 lipca 2012

Nieromantyczna improwizacja z 31 lipca 2012

"Pierś miał zbroczoną posoką, 
 Bo w tej piersi jest ran wiele: 
 Straszne cierpi on katusze, 
 Tysiąc mieczów miał on w ciele, 
 A wszystkie przeszły - aż w duszę. 
 Śmierć go chyba z ran uleczy"

/A. Mickiewicz, Dziady cz. III/

Spójrz na mnie wzrokiem dotąd nieznającym łez

I ujrzyj tę bliznę wiecznie krwawą siną i nabrzmiałą

Wrzód serca oddanego na wieczność wytrwałości

Wierze w ten dobry czas niemogący być przecież tak dobry do końca

A jednak z odkrytą piersią przedzieram się przez ten gąszcz myśli

Puszczę niczyjemu sercu tak słabo znaną kościołowi moich piersi

Którego imię tylko ustom mym jest znane

Sączy się

Zimna stopom posoka

Lepka i ciemna jak myśl której niedanym było widzieć słońca

Której imię chłodne i wilgotne nieznające szczęścia ni miłości

Klęcząca przyklękiem nierządnicy żądnej jedynie pokarmu ciała

Kiedy dusza w nicości cierpień jest była i będzie smagana

Cierniem zwątpień i złudnych pragnień kiedy Ja

Kiedy Ja martwe zdawać by się było od pokoleń

Jedynie serce wiecznie krwawe zdaje się bić marsza

Pijanego niezgodą na fantasmagorię oczu

Oddanych w niewolę wszechzłemu światu

A na imię niech mi będzie Kordian

Mimo bólu i zwątpienia nie zwątpiłem w serce

Poświęcam L. J. Grafomanowi wciąż mając w pamięci jego "Koniec" czytany głosem pełnym przejęcia nocną porą

~~mrcrowley