Człowiek

Człowiek

Jak wielka w głowie bitwa
tak rozum podpowiada
im większy jest próg bólu
tym mniejsza z niego rozkosz

Jak mroczna jest modlitwa
tak komu odpowiada
im więcej w wiary w królów
tym mniejszy w państwie rokosz

Jak długa jest gonitwa
tak własne gówno zjada
im więcej kroków stawia
tym mniej w człowieku ciała




~~donki chote

***

***

                                                                                                  „[…]Wyrzec słowo, by stwierdzić, że głos
                                                                                                   Jest krzykiem i nikogo to nie obchodzi”

                                                                                                                       /Dotknąć...  R.Wojaczek/

Uderzyć pięścią w stół, by ta złamała się 
na pół

Rzucić spojrzeniem prostym, by wzrok stracić
obrazem ostrym

Wciągnąć w krtań powietrze czekając
aż to płuca zetrze

Wyszeptać słowo, by to zadrżało
oddechem, którego już dawno być nie powinno

~~donki chote

Krótki Przepis

Taki przepis

Zamieszaj mi w głowie jak w gęstym budyniu.

Miksując krew z cukrem wywołaj wir płynów.

Gorzki smak mózgu zeskrobuj łyżeczką.

I zalej syropem z czerwoną porzeczką.

Sprodukuj spojrzeniem swym prąd elektryczny

co zwiąże nas wstrząsem bezwzględnym i mglistym.

Z szalonej synapsy zliż skrzącą się iskrę,

by myśli rozświetlić brzęczącym rozbłyskiem.

Wygładzaj palcami me fałdy z rozumem

i rozbarw farbkami sieć szarych komórek.

Wszystkie te zdania tak długie wystawne

zamień w dwa słowa – cieplutkie, niezgrabne.

Piecz mnie tak czule, jak jak wiersze piekę.

Poczekaj na rumień! I posyp uśmiechem.

L.J. Grafoman

Ballada wieku XXI

Ballada wieku XXI

„Nieraz śród wody gwar, jakoby w mieście,
Ogień i dym bucha gęsty,
[…]
W wodach gadanie cichego pacierza,
I dziewic żałosne modły.”

                  ~~ A. Mickiewicz, Świteź

Stoję nie do końca wiedząc gdzie

Pode mną gwiazdy szkła się skrzące

Kaleczą nagie stopy

Nade mną toń nieprzyjazna

Zielonomartwa breja

Przebita snopem zielonego neonu wieżowca

Latarnią tego miasta przeklętego

Sprowadzającą brzytwy spojrzeń

Do żyjącego w międzyczasie portu

Nie do końca wiem gdzie się znalazłem

Dotykam dłonią podniebia – zlizuję cierpki jego smak

Lecz czy to na pewno środek niebokręga

Czy to nie miasto nocą w głębinach się tlące

Pod drwiną nieba wspartego

Sumą naszych beztlenowych westchnień

Żyjące ciszą zaklęte w bezsens

Dawno wyproszonego tak

~~mrcrowley